سمفونی زندگی آقای هالند

قصد داشتم دیگه ننویسم، اینم به خاطر گل روی حسام عزیزم که خواست باز بنویسم و منم هر کاری بگه می کنم، نوشتن که سهله بلکه مردن ...
امروز بعد از یک سال فیلمی را دوباره دیدم. این بار اینقدر روی من اثر گذاشت که تصمیم گرفتم اولین مطلبم را در مورد اون بنویسم.

فیلم داستان زندگی یک معلم موسیقی در یکی از دبیرستان های امریکا هست. آقای هالند دلش میخواد که یک آهنگساز معروف بشه، اما به خاطر اینکه ازدواج کرده مجبور هست که برای امرار معاش هم کاری بکنه پس شغلی به عنوان معلم موسیقی دبیرستان پیدا میکنه وتصمیم میگیره که باقی مانده وقتش را به نوشتن موزیک بگذرونه.

فیلم با سی سالگی آقای هالند آغاز میشه و اولین روز تدریسش در دبیرستان. ساعت شش صبح هست و آقای هالند داره تو خواب اولین کنسرتو پیانو خودش را به عنوان تکنواز و رهبر اجرا میکنه. موزیک متن فیلم که همون کنسرتوی رویایی آقای هالند هست به قدری زیبا و با شکوه هست که برای لحظاتی هر کدوم از ما میخواهیم که جای آقای هالند باشیم. ناگهان با صدای گوش خراش همسر آقای هالند که میخواد برای سر کار رفتن اونا بیدار کنه این آهنگساز،رهبر و نوازنده بزرگ مجبور میشه از کنسرت رویایی خودش را متوقف کنه.

آقای هالند که قصدش از تدریس فقط پیدا کردن وقت اضافی برای نوشتن موسیقی بود اونقدر در کارهای روزانه و تدریس غرق میشه که کم کم اون آرزوهای دور و دراز از یادش میرن . نمیخوام خیلی وارد جزییات فیلم بشم.

فیلم با شصت سالگی آقای هالند و تعطیل شدن اجباری برنامه موسیقی مدرسه به خاطر کم بودجه و با جشنی که شاگردان اقای هالند برای اون گرفتن تموم میشه. اگر اول و آخر فیلم را با هم مقایسه کنیم با دو آقای هالند متفاوت روبرو میشیم، مردی که آرزوهای بزرگی داره در اول فیلم وپیرمردی خسته در آخر فیلم. اما تفاوت مهم دیگه ای هم هست که یکی از شاگردان آقای هالند چقدر زیبا اون را بیان میکنه وقتی که میگه :" آقای هالند مشهور نیست، ثروتمند هم نیست اما چیزی داره که خیلی ها آرزوی اون را دارن ببینید که در طول این سال ها چند زندگی را لمس کرده ... ما همه ملودی های سمفونی زندگی اون هستیم."

یادم میاد سال ۷۴ که تازه ایران دانشگاه قبول شده بودم، دانشگاه ماه نامه ای دانشجویی داشت به اسم نقطه سر خط ،یکی از دانشجو های برق که فارغ التصیل شده بود ترم قبل مقاله ای داشت تو اون ماه نامه که عنوانش بود " و کشتی عشق بر صخره زندگی روزمره در هم شکست ". تو اون مقاله از ایده هاش در روز های اول دانشگاه تا روز اتمام تحصیلش گفته بود، و اینکه چطور از یک آدم ایده آلیست در روز های اول دانشگاه به آدمی واقع گرا تر اما روز مره تر در روز آخرتبدیل شده بود.

من فکر میکنم اکثر آدم ها تو زندگی کمتر یا بیشتر شبیه آقای هالند یا این دوست ما هستن. با آرزوهای بزرگ میان و مثل یه آدم معمولی زندگی میکنن. اما اگر هر زندگی معمولی را ببینیم چیزهای زیبای قشنگی توی اون هست مثل زندگی آقای هالند.