Daily Notes

Some developments

2009-05-10T12:23:00.000-07:00

Today I had a lot to do, but practically I did nothing. I was thinking about my gay life. The guys I met and stuff like that. There was a German guy, his name was Uwe. He was doing his PhD in the same university as me. First he liked me but after just one meeting he trashed me. Anyway, I feel even thinking about him and looking at his pictures releases a big energy within me. Probably I can use him as a model in my dreams to can imagine the feeling of living with a guy who can make you the butterfly in your stomach.
On the other hand Henric, that nice guy I met up north a couple of years ago, now after some much time looks reachable the thing I couldn't even dream of before. I will try to do my best to be honest with him and see if we are good for each other, from many aspects he can be my guy. I need some energy within me to can go ahead and change my life from this mediocre stage.
I will do my best and I am sure if I really want it and set my mind toward it I can get it. Imagine, me living with my dream boy and doing science and life. I have to make this image in my mind more and more clear. That's why I need some sort of model in mind or a guy that his image gives me such a courage to go ahead and reach him.

Naked guy in the corridor

2009-04-18T10:19:00.001-07:00

Consider you are taking your clothes from laundry and in the corridor suddenly a half naked cute guy with super nice body, six packs and ... comes in your way and asks a question. How do you feel? specially if you are a desperate fag like me. I felt the shock when I reached my own flat. Had to rush to my shelf and drink a glass of Vodka to feel sort of normal again.
Damn, I want itttttttttttttttttttttt. Maybe it gave me a lesson about how to persuade myself for going to gym.

And another era in life finished. I gonna die

2007-12-21T03:49:00.000-08:00

And another era in my life is about to finish. I mean the thesis and then the whole study in here.

Well, I have a strange feeling as still I don't know to where I am heading to. I applied to many places. Let say 6 so far and already got 2 rejections, otherwise It was 8.

I have money to kind of survive by March. Hope to find something by then, if I can not I gonna kill myself by carbon monoxide. It is a good method, fast, painless and easy. It gonna be my story starting from the poor neighborhood and a very very poor family in Tehran, studying, studying and studying. Making my way abroad, studying in 3 countries. Getting degrees in the most high tech areas of engineering and now I see nothing in front of me except committing suicide with carbon monoxide.

I forgot to tell you the most important part, and being GAY. Nowhere it is easy to live as a gay and in Iran it was even worse than worse. I was thinking maybe in Europe finally I find someone, impossible or nearly impossible. All I got was just heart breaks and rejections.

It is destiny, a gay boy in the middle of homophobic Iran and in a poor family and ends up in the middle of Europe, well educated and then another end. I feel I didn't progress I just had a very long turn that is all.

Next week, I have my thesis finished, and still no job no PhD admission, no opportunity. Who wants an Iranian guy, no one...

As I told before I give myself another 3 months to search and if not, yes, you heard it write. I gonna die. I really hope they won't send my body back to Iran. I hate to be buried like Muslims. At least I like to have a gay rainbow flag on top of my grave. I have born in shit, and die in freedom but depressed and hopeless.

Das ist ales.

I have to go ahead

2007-11-26T08:48:00.000-08:00

Hey man, come on, stand up. Claim the control of your life. That is all. I know, I know there are people out there who don't take you serious but you have to survive. On the other hand there are people who take you serious and they love you. Always there are assholes. You had many of them now and then but you always could get over it.

What you have to do now is just concentrating to finishing your thesis first, and also applying around for a PhD degree. All your mission is this. I think besides writing a blog can be a good idea. Sometimes you have to expose your personality to the world. You can find friends who can help you in difficult situations like this and support you somehow. As it happened once or twice before. Sitting and browsing internet won't help you it will just destroy you completely and totally.

I know it is hard but you have to survive. You did survive even much worse than this before and for years. What is wrong with you. Love, success and security is waiting out there for you. Just use your brain, go and get them. Come on boy.

You see how you managed that guy from internet last night. You had 2 very bad dates and those dates taught you a lot. I can imagine otherwise you could end up in another loss of nerve, money and dignity. Good man, go ahead. Sooner or letter you will get you are waiting for it so desperately and you gonna start a better life as a PhD student.

End of the tunnel

2007-11-21T04:10:00.000-08:00

I feel I need to write today again. Really really I feel I am entering into another stage of my life. It is like pain of a woman who is giving birth to her child. Last time I used this analogy to Alireza but it was wrong. I think I don't have to watch romance movies, it stimuli something deep in my brain, kind of old annoying pains and reminds me of biter nice things. From biter nice thing I mean romance although no romance in this world supposed to end up to eternity. It always end up in hate.
Well, my thesis kind of going forward, finally I can see the end of tunnel. But once getting out of tunnel I have no idea what can happen. I am going to apply everywhere, really everywhere. One friend told me it is always the 10th and last one which actually works. Let see.
My chance is somewhere, things which come to everyone never come right from sky on their hands. Basically they come a bit right or left. What you have to do is just jumping around and get it in a way.
I hope I will be happier next month this time comparing to this month.

Going to another era in life

2007-11-17T10:08:00.000-08:00

I think I am moving from one stage to another stage of my life. Today I got one of my applications rejected but I was not so sure about it. There were 2 positions and 60 applicants.

I have to work hard in the following 2 months then later I won't regret it. I have some more chances and also maybe a job if it is not a total shit which I hope it is not.

For the first time in my life gay things became one of the last priorities so you can imagine for a almost-celibate guy like me what it means.

It seems dots may connect to take me out of this shitty situation like they did twice before. Maybe not so perfect but at least some phenomenon happened which pushed me to enter a new era in my life. One from home to South Korea and another from there to Europe. If I am right the third one already started hope for a better position. But I am clearly panic today because of that shitty rejection letter.

Some new things

2007-10-07T08:17:00.000-07:00

Last night I met a guy. It was not a date. He was a friend of my friend. A straight guy, we went together for dinner and then home having a couple of beers and then disco. I don't know but that guy made me feel still I can meet people totally accidental and I like them.
He was not physically maybe much my type but I started to like him and if he was gay we could fall in love easily.
Other thing, I have to finish my thesis ASAP. I feel now there are some hoped to can get a PhD admission or a job soon.
I set my mind into two things: PhD admission and a new love. I am sure I am going to get them.
I met my friend again, this time in Denmark and I think he is going to help me if I don't be lazy again. I am hopeful.

I am ready for love again ...

2007-09-30T09:55:00.000-07:00

Damn, I feel the waves of love again are coming to me. I can feel that. After 4 pathetic years, travelling half the planet. Getting to know many people and I was afraid.

What changed me? I can tell you . I watched a movie.
Latter Days. I am about to start another era in my life. I can feel that, this time I will be more open and more adventerous .
What happened? I moved over Alireza. Took four years but I did it finally.
Hey guys, please cross your fingers for me. I will write in this blog every now and then.
And watch this please

2006-08-18T05:05:00.000-07:00

Hey,

Please watch this wonderful performance of Beethoven's violon romance.

I wish you enjoy it.

BBC NEWS | Health | Womb environment 'makes men gay'

2006-07-02T11:30:00.000-07:00

BBC NEWS | Health | Womb environment 'makes men gay'

Hawking Recalls Pope's Views on Research - Forbes.com

2006-06-15T14:32:00.000-07:00

Hawking Recalls Pope's Views on Research - Forbes.com: "The scientist uses a wheelchair and suffers from amyotrophic lateral sclerosis, a neurological disorder. But he said people shouldn't let physical disabilities limit their ambitions.

'You can't afford to be disabled in spirit as well as physically,' he said. 'People won't have time for you.' "

2006-02-26T13:46:00.000-08:00

سلام بر همه، من بعد از مدتها برگ

تالار وحدت

2005-05-05T09:12:00.000-07:00

همه کسانی که در تهران زندگی میکنن یا میکردن تالار وحدت فعلی یا رودکی سابق را میشناسن یا دست کم اسمش را شنیدن، در مرکز تهران، نزدیک به چهار راه ولی عصر تالاری هست که شاید تنها تالار آبرومند اپرا و ارکستر در تهران باشد. قبل از انقلاب این تالار علاوه بر هنرمندان بزرگ داخلی مثل بنان، حشمت سنجری رهبر جاودانه ارکستر سمفونیک تهران و پری زنگنه خواننده افسانه ای سوپرانو شاهد هنرنمایی هنرمندان بزرگی مثل هربرت فون کارایان رهبر فقید ارکستر فیلارمونیک برلین، ریچی ویلنیست بزرگ وخیلی های دیگه بود. در اصل دو تالار در اون مجموعه وجود داره که بعد از انقلاب تالار بزرگتر رابه وحدت و تالار کوچکتر را به رودکی تغییر نام دادن. مثل خیلی های دیگه تو تهران من زیباترین خاطراتم را از کنسرت هایی که در این تالار برگذار شدن و افرادی که با اونها به کنسرت رفتم دارم

تالار وحدت

اولین بار شهریور ۱۳۷۴ و بلافاصله بعد از اعلام نتایج کنکور بود که من برای یک کنسرت به تالار وحدت رفتم، همینطور اولین بار بود که شاهد اجرای موسیقی کلاسیک از نزدیک بودم. برنامه اون شب همیشه یادمه، اورتور اگمونت از بتهون، سمفونی هشتم شوبرت، معروف به نا تمام، و سمفونی ایتالیایی مندلسن با اون ملودی بسیار زیبا در موومان چهارم. رهبر مهمان ایرج صهبایی بود . بعد از اون کنسرت من تقریبا تمام اجراهای ارکستر سمفونی تهران و سایر کنسرتهای مجلسی کوچکتر را که در تالار رودکی برگذار میشدن شرکت میکردم. افرادی که در کنسرتهای کلاسیک در تهران شرکت میکنند یا دانشجو هستن یا افراد تحصیلکرده و روشنفکر، و جمعی تقریبا ثابت، اینه که قیافه ها بعد از مدتی آشنا به نظر میان. معمولا همه سعی میکنند خیلی آراسته و مرتب بیان. در ایران که به برکت ۲۶ سال حکومت اسلامی مردم زیاد به سر و وضع خودشون اهمیت نمیدن بودن در بین یک سری آدم مرتب نعمتی هست. بلیت گرفتن هم خودش ماجرایی بود، مردم از صبح ساعت ۶ جمع میشدن و یک لیست درست میکردن،اگر ساعت هشت صبح کسی میومد دیگه بلیت بهش نمیرسید. ساعت ۱۰ که مسئول باجه بلیت فروشی میومد یک نفر داوطلب میشد از بین مردم که لیست تهیه شده را بخونه و مردم را به همون ترتیب به صف کنه. یک بار یک پیرمرد با سبیل و سر بی مو این مسئولیت را به عهده گرفت. خیلی آدم مودب ولی جدی بود. من بعدا فهمیدم که اون آدم زنده یاد رضا ژیان ،بازیگر قدیمی تلویزیون، سینما و تئاتر بوده روحش شاد. از بین تمام این کنسرتها چند تا از اونها خوب به خاطرم موندن. یکی از اونها یکی از کوئینتت های موزارت بود برای کلارینت و سازهای زهی، اون شب ناله کلارینت استاد محمدی و ویلن مازیار ظهیرالدینی اشک خیلی از مردم را در آورد. برای لحظاتی من حس زمان و مکان را از دست داده بودم حالتی مثل بی وزنی، یه خورده هم غبطه می خوردم که چرا کسی نیست که با هم لذت ببریم.
کنسرت دیگه ای که خیلی روی من تاثیر گذاشت، از یک گروه از نوازنده های جوان فرانسوی بود که موسیقی از دوران باروک را اجرا میکردن، برای اولین بار بود که من وخیلی های دیگه تو ایران اجرای زنده از موسیقی زیبا، ساده وبا شکوه دوران باروک را میشنیدیم. ارکستر از پسری جوان و لاغر اندام که با تسلط فروان هارپیسکود میزد، دو دختر که با زیبایی فراوان ویلن میزدن، یک پسر حدودا ۳۰ ساله که ویلن سل میزد وتمام وجود و چهرش هم مثل سیم های ویلنش با موسیقی به ارتعاش در میومدن و سرانجام پسری ۲۵ ساله و کمی تپل که فلوت چوبی دوران باروک را به ناله وامیداشت. یادم نمیاد در زندگی موسیقی به اون روانی و زیبایی شنیده باشم. زوج پیری جلوتر از من نشسته بودن، دستهاشون را به هم داده بودن و با نوای موسیقی بدنشون را به چپ و راست تکون میدادن. پسر و دختری در حالی که به هم عاشقانه نگاه میکردن اشک در جشماشون جمع شده بود، در کشوری که دهن ها را بو میکنند که بوی عشق نده، این صحنه ها خیلی کم دیده میشن.
خیلی دوست دارم یک بار دیگه اونجا را ببینم، امااین بار تنها نه ... تا بعد

سمفونی زندگی آقای هالند

2005-05-01T10:24:00.000-07:00

قصد داشتم دیگه ننویسم، اینم به خاطر گل روی حسام عزیزم که خواست باز بنویسم و منم هر کاری بگه می کنم، نوشتن که سهله بلکه مردن ...
امروز بعد از یک سال فیلمی را دوباره دیدم. این بار اینقدر روی من اثر گذاشت که تصمیم گرفتم اولین مطلبم را در مورد اون بنویسم.

فیلم داستان زندگی یک معلم موسیقی در یکی از دبیرستان های امریکا هست. آقای هالند دلش میخواد که یک آهنگساز معروف بشه، اما به خاطر اینکه ازدواج کرده مجبور هست که برای امرار معاش هم کاری بکنه پس شغلی به عنوان معلم موسیقی دبیرستان پیدا میکنه وتصمیم میگیره که باقی مانده وقتش را به نوشتن موزیک بگذرونه.

فیلم با سی سالگی آقای هالند آغاز میشه و اولین روز تدریسش در دبیرستان. ساعت شش صبح هست و آقای هالند داره تو خواب اولین کنسرتو پیانو خودش را به عنوان تکنواز و رهبر اجرا میکنه. موزیک متن فیلم که همون کنسرتوی رویایی آقای هالند هست به قدری زیبا و با شکوه هست که برای لحظاتی هر کدوم از ما میخواهیم که جای آقای هالند باشیم. ناگهان با صدای گوش خراش همسر آقای هالند که میخواد برای سر کار رفتن اونا بیدار کنه این آهنگساز،رهبر و نوازنده بزرگ مجبور میشه از کنسرت رویایی خودش را متوقف کنه.

آقای هالند که قصدش از تدریس فقط پیدا کردن وقت اضافی برای نوشتن موسیقی بود اونقدر در کارهای روزانه و تدریس غرق میشه که کم کم اون آرزوهای دور و دراز از یادش میرن . نمیخوام خیلی وارد جزییات فیلم بشم.

فیلم با شصت سالگی آقای هالند و تعطیل شدن اجباری برنامه موسیقی مدرسه به خاطر کم بودجه و با جشنی که شاگردان اقای هالند برای اون گرفتن تموم میشه. اگر اول و آخر فیلم را با هم مقایسه کنیم با دو آقای هالند متفاوت روبرو میشیم، مردی که آرزوهای بزرگی داره در اول فیلم وپیرمردی خسته در آخر فیلم. اما تفاوت مهم دیگه ای هم هست که یکی از شاگردان آقای هالند چقدر زیبا اون را بیان میکنه وقتی که میگه :" آقای هالند مشهور نیست، ثروتمند هم نیست اما چیزی داره که خیلی ها آرزوی اون را دارن ببینید که در طول این سال ها چند زندگی را لمس کرده ... ما همه ملودی های سمفونی زندگی اون هستیم."

یادم میاد سال ۷۴ که تازه ایران دانشگاه قبول شده بودم، دانشگاه ماه نامه ای دانشجویی داشت به اسم نقطه سر خط ،یکی از دانشجو های برق که فارغ التصیل شده بود ترم قبل مقاله ای داشت تو اون ماه نامه که عنوانش بود " و کشتی عشق بر صخره زندگی روزمره در هم شکست ". تو اون مقاله از ایده هاش در روز های اول دانشگاه تا روز اتمام تحصیلش گفته بود، و اینکه چطور از یک آدم ایده آلیست در روز های اول دانشگاه به آدمی واقع گرا تر اما روز مره تر در روز آخرتبدیل شده بود.

من فکر میکنم اکثر آدم ها تو زندگی کمتر یا بیشتر شبیه آقای هالند یا این دوست ما هستن. با آرزوهای بزرگ میان و مثل یه آدم معمولی زندگی میکنن. اما اگر هر زندگی معمولی را ببینیم چیزهای زیبای قشنگی توی اون هست مثل زندگی آقای هالند.

مذاهب

2005-02-18T05:43:00.000-08:00

اول از همه از حسام مهربون تشکر ميکنم که من را برای بر چندم خجالت داده. و اعتراف ميکنم که با تمام وجودم دوسش دارم.

حسام در مورد اين عزا داری محرم نوشته بود. بايد بگم حرف دل خيلی ها را زد. ميخوام کمی درباره مذهب امروز بنويسم. تو دنيا ۳ مذهب بزرگ سامی وجود درِ که پیروان اونا فکر ميکنن بهشت فقط مال خودشون هست و باقی مردم جايی ندارن در بهشت.
اين مذهب ها ميگن که آمدند که جهان را پر از صلح بکنند. با يک نگاه کوچک در تاريخ ميبينم اکثر جنگ ها بين پیروان اين ها به وجود آمده. سوال من اين هست که اگر خدا ميخواست دنيا را با اين مذهب ها پر از صلح بکند حتما راه بهتری پيدا ميکرد. من اطمينان دارم که بنياد همه اين ها از نظر منطقی بر آب بنا شده .
خوش باشيد :)

معبد-1

2005-02-17T12:52:00.000-08:00

اين پست را تقديم ميکنم به عشقم، حسام عزيزم. ميدونين از وقتی که با حسام نزديک شدم حس ميکنم يکی را دارم که باهاش راحت باشم و به اون فکر کنم. اميدوارم به زودی بتونم عشقم را ببينم نه از نت بلکه از نزديک.
ميخواستم خيلی بنويسم امشب، امّا الان 5 صبح هست و من هنوز بيدارم. اينه که خلاصه ميکنم امّا به خاطر قولی که به حسام عزيزم دادم هر روز از اين به بعد مينويسم، هر روز.
اينجا پر از معبد های بودايي هست. برنامه ای وجود داره که در اون برنامه توريستها و خارجی های مقيم اينجا ميتونن 3 روز تو معبد و مثل راهب ها زندگی کنن. تو معبد ها ي که برای اين کار در نظر گرفته شدن چند تا از راهب ها ميتونن به انگليسی صحبت کنن و توضيح بدند چيز های مختلف را. من سال گذشته در اين برنامه شرکت کردم
صبح ها 5 صبح بعد از بيدار شدن، 1 سخنرانی کوچيک بود. 1 بار اون راهب گفت 1 کاغذ بردارين و بنويسين چه مقدار از کارهاي که تا حالا تو زندگيتون کردين برايه خاطر دل خودتون بوده و چه مقدار به خاطر ديگران.وقتی من مال خودم را نوشتم نتيجه وحشتناک بود. شما هم بنويسين اينا تا بفهمين من چی ميگم.
تو پست بعدی بقييه ماجرا را براتون ميگم

به حسام عزيزم

2005-02-10T03:02:00.000-08:00

سلام،

حسام در وبلاگش در مورده اون چت خيلی زيبا نوشته و من را خيلی خجالت داده. بايد بگم که من لايق اين همه مهر نيستم.
خيلی خيلی خوش حالم که دوسته خوبی مثل حسام پيدا کردم، اين چند روز احساس بهتری دارم، حس ميکنم پشتم گرمه. بازم از حسام عزيزم ممنونم.
بعد از مدت ها اين اولين پست هست. راستش ميخواستم برای حسام عزيزم اميل بنويسم، ديدم بد نيست که با 1 تغييره کوچيک اونا تو وبلاگ بزارم.

اين روز ها تو اسيا جنوب شرقی تعطيلات سال نوع چينی هست. و دانشگاه خلوت خلوت، تقرباهمه مسافرت هستن. اين چند روز تنهاي تو آزمايشگاه فرصتی شد تا بيشتر فکر کنم به گذشته، خاطرتم، و خودم. ميدونين خيلی قديم ها شنيده بودم که آدم هر جا بره زندگی و محيطش را هم با خودش ميبره، منظورم اينه که اگر شما مثلاً آدم شادی باشين چه تو امريکا چه تو افغانستان شاد هستين اگر هم غمين باشين همه جا اينطورين. ديدم که آره در مورده من اين کاملاً درسته. محيطه بيرونی برايه من اينجا کاملاً با ايران متفاوته امّا محيطه درونی همونه که بود. هنوزم همون محيطه ذهنی را دارم که تو ايران داشتم، فقط مختصر تغيراتی هست که اونم زياد مهم نيست، مثلاً تو ايران فکرم خيلی وقتا دنباله سکس بود امّا اينجا چون سکس مشکله خاصی نيست بيشتر فکرم دنباله درس و تحقيق هست امّا اون تم ذهنم همونه که بود.ايران من خيلی اهل مهمونی نبودم اينجا هم نيستم، ايران خيلی تنها بودم اينجا هم يک جوري همون جورم.
ميدونين، ما آدمها گاهی اوقات هدف را با وسيله اشتباه ميگيريم، اينقدر خودمون را درگير راه و وسيله رفتن ميکنيم که هدف اصلی، اگر هدفی باشه، گم ميشه. مثلاً هدف خيلی از ماها اينه که شاد تر زندگی کنيم، خوب فکر ميکنيم برا شاد زندگی کردن پول بيشتر احتياج داريم، اينقدر ميريم دنباله پول در اوردن که اون شاد بودن را کاملاً از ياد ميبريم.

اين روز ها

2005-01-19T22:11:00.000-08:00

اين بار با هزار زحمت دارم فارسی تايپ ميکنم، از اين به بعد بعضی از پست ها را به فارسی مينويسم.
شايد اينجوری آدم هايه بيشتری از بچه های ايران بخونن .
به هر حال ، اين روز ها حس ميکنم که دوباره بين زمين و اسمون هستم، مثل همون موقع که داشتم
از ايران ميرفتم. داشتم هم که ميدونين اين دکترای فلان فلان شدس. ديروز پرفسور گير داد که برا دکترا
مدارکت را بده که برات بورس درخواست کنم. موندم چی بگم، تنها چيزی که به ذهنم رسيد
اين بود که با خوانودم مشکل دارم برا موندن، بايد فکر کنم، اين از يه طرف، از طرف ديگه نميدونم کدوم قبرستون
کنم. applyتو کانادا
اين بين زمين و اسمون موندن يک طرف، تنها بودن هم يک طرف. خلاصه اگر يکی تو اين سياره به من
بگه چه کنم ممنون ميشم.

I think I like him

2005-01-08T02:55:00.000-08:00

After a long time this is the first post. Actually there is a guy in the lab beside our lab. I don't know even he is gay or not, but anyway I find some feelings in my heart about him.

I am not stupid high school boy anymore, but just this feeling makes me shake my ass to get outta this laziness.

I delete it

2004-12-31T10:49:00.000-08:00

I delete all my previous posts. This kind of crazy behavious is not that much rare between guys like me.
I wanna write in a new manner and style.
Come with me .........